Το σύγχρονο σχολείο σήμερα αφουγκραζόμενο τις απαιτήσεις της εποχής εκτιμώ πως οφείλει να ακολουθήσει μια πορεία εντελώς διαφορετική από αυτή που γνωρίζαμε μέχρι σήμερα. Μια πορεία που πρώτιστα πρέπει να μπορεί να αποδεσμεύει τις σχολικές μονάδες από το συγκεντρωτισμό και το γραφειοκρατικό γρανάζι του Υπουργείου Παιδείας προς όφελος πάντα του εκπαιδευτικού μας συστήματος. Το σύστημα μας χαρακτηρίζεται από συγκεντρωτική δο?ή, ενιαίο σχεδιασ?ό με τις αποφάσεις να αποτελούν κύρια ευθύνη της κεντρικής εξουσίας και του Κράτους ενώ κυρίαρχο όργανο άσκησης της εκπαιδευτικής πολιτικής αποτελεί το Υπουργείο Παιδείας και Πολιτισμού. Με βάση τα πιο πάνω επιβάλλεται μια αναδόμηση του συστήματος και αποκέντρωση.

Η ενίσχυση της αυτονομίας της σχολικής μονάδας και της δυνατότητας να οργανώνει, προγραμματίζει, υλοποιεί και να αξιολογεί αποτελεσματικά το έργο της δεν μπορεί παρά να είναι θετικό βήμα προς σ'αυτή την κατεύθυνση και τον εκσυγχρονισμό των σχολείων μας. Η έννοια της αυτονομίας είναι ταυτόσημη σήμερα και άρρηκτα συνδεδεμένη με τους όρους της πρωτοβουλίας και της καινοτομίας σε μαθησιακό, τεχνολογικό αλλά και οικονομικό επίπεδο. Η Ρώμη όμως δεν χτίστηκε σε μια μέρα. Η παρεχόμενη εκπαίδευση και το εκπαιδευτικό σύστημα χρειάζονται χρόνο να αυτονομηθούν για να έχουν εξασφαλισμένες τις δυνατότητες να έχουν τον πρώτο λόγο στη λήψη αποφάσεων όταν πρόκειται για τα δικά τους προβλήματα με αργά αλλά σωστά βήματα. Ειδικότερα μιλάμε για αυτονόμηση με κύρια τη δυνατότητα της σχολικής μονάδας να χρηματοδοτεί τις ανάγκες της πάντοτε σε θεσμικά πλαίσια. H οικονομική κρίση σήμερα επιβάλλει νέα μοντέλα διαχείρισης των σχολικών μονάδων, μοντέλα που να μπορούν να δίνουν ευχέρεια και ελευθερία στην εξεύρεση οικονομικών πόρων. Αυτονομία εξάλλου θα πρέπει να έχει και ο εκπαιδευτικός / διευθυντής ο οποίος να μπορεί να ανταπεξέρχεται οικονομικά σε αναγκαίες καινοτόμες δράσεις που πρέπει να συμπεριλάβει στη λειτουργία του για να αντιμετωπίσει ανάγκες, επιθυμίες των μαθητών ώστε να κάνει ελκυστικό το σχολείο.

Στη προσπάθεια αυτή τα σχολεία θα πρέπει να πάρουν αρκετά στοιχεία και να παραδειγματιστούν από τις αρχές και τις στρατηγικές της διοίκησης επιχειρήσεων επιδιώκοντας ένα θεμιτό ανταγωνισμό μεταξύ τους αλλά και με μεγαλύτερο βαθμό εμπλοκής των γονιών σαν κύριος όρος της εκπαιδευτικής πραγματικότητας. Η διοίκηση των σχολείων είναι κλειδί και παράγοντας σταθερότητας για μια σχολική μονάδα που θα καλείται να διαχειριστεί ανθρώπινο εκπαιδευτικό προσωπικό αλλά και σημαντικούς οικονομικούς πόρους με τα κονδύλια να μετακυλούνται στις τοπικές αρχές για πιο εύρυθμη λειτουργία. Οι σχολικές μονάδες είναι ζωντανοί οργανισμοί που δένονται και αλληλεπιδρούν με το εξωτερικό περιβάλλον και τις τοπικές κοινωνίες. Αυτονομία όμως της σχολικής μονάδας δεν πρέπει να σημαίνει υπαγωγή της και χειραγώγησή της από την τοπική αυτοδιοίκηση. Αυτό θα είχε ολέθριες επιδράσεις τόσο στους μαθητές, όσο και στους εκπαιδευτικούς

Οι πιο πάνω σκέψεις εκτιμώ πως μπορούν να συμβάλλουν στην αποτελεσματικότερη λειτουργία και διοίκηση των σχολείων και στην υλοποίηση μιας εσωτερικής πολιτικής της εκπαιδευτικής μονάδας που θα παρέχει μια ποιοτική εκπαίδευση και θα είναι σύμφωνη με τις τοπικές ανάγκες.

Λοΐζος Ποταμίτης

ΥΠΟΨΗΦΙΟΣ ΣΧΟΛΙΚΟΣ ΕΦΟΡΟΣ ΔΗΜΟΥ ΛΕΜΕΣΟΥ