Το περασμένο καλοκαίρι έχει στείλει ξεκάθαρα μηνύματα για την κατάσταση στην οποία βρίσκεται αυτή τη στιγμή ο πλανήτης. Η μεγαλύτερη πετρελαϊκή περιβαλλοντική καταστροφή στην ιστορία των ΗΠΑ, η καταγραφή θερμοκρασιών ρεκόρ σε όλο τον πλανήτη, το λιώσιμο πάγων σε μέγεθος μικρών νησιών, οι χωρίς προηγούμενο καύσωνες στη Ρωσία, οι ακραίες κλιματικές καταστροφές στην Αυστραλία και οι τεράστιες καταστροφικές πυρκαγιές, οι πλημμύρες στο Πακιστάν και τόσα άλλα. Τα ακραία αυτά καιρικά φαινόμενα είναι απόλυτα συμβατά με τις προβλέψεις των επιστημόνων που κρούουν το κώδωνα του πλανητικού κινδύνου, ιδιαίτερα έντονα τα τελευταία χρόνια. Η παγκόσμια οικονομική κρίση είναι απλώς μία ακόμα παράμετρος της γενικότερης κρίσης του συστήματος και χρησιμοποιείται για να επιτεθεί το κεφάλαιο στα κεκτημένα των εργαζομένων και παράλληλα να αποφύγει την ανάληψη των ευθυνών του έναντι του πλανήτη.

Αξιοσημείωτο είναι το δελτίο προόδου του προγράμματος της ΕΕ για την Αειφόρο Ανάπτυξη, ενός προγράμματος που ξεκίνησε το 2000 και στα τέλη του 2010 παρουσιάζει μια άσχημη εικόνα, σε όλους τους κύριους δείκτες που έχουν να κάνουν με την προστασία της βιοποικιλότητας, την ανακοπή της κλιματικής αλλαγής, την κοινωνική συνοχή και την παγκόσμια συνεργασία για την επίλυση των βασικότερων προβλημάτων του πλανήτη. Στον δικό της όμως σχεδιασμό και με δείκτες που δεν αμφισβητούν ούτε το οικονομικό σύστημα που ευθύνεται για την παραγωγή των καταστροφικών αιτίων, ούτε τη σχετική κουλτούρα και νοοτροπία, βλέπουμε πως η πρόοδος δεν επιτυγχάνεται. Και εύλογα λοιπόν τίθεται το ερώτημα για τις πιθανότητες επιτυχίας σε παγκόσμιο επίπεδο.

Σε σχέση λοιπόν με τις ευθύνες του καθενός, αλλά και τις ανάγκες του καθενός όσον αφορά την παγκόσμια ανάπτυξη, τον περιορισμό των ρύπων και τις θέσεις που ο καθένας αναπτύσσει, το εξής στοιχείο είναι νομίζω αρκετά κατατοπιστικό και προβάλλει την κύρια διάσταση του θέματος: Το πλουσιότερο 1% των ανθρώπων του πλανήτη έχει τόσο εισόδημα και πόρους όσο το φτωχότερο 57% του πλανήτη. Ένα άλλο σημαντικό στατιστικό στοιχείο αναφέρει πως 2,5 δις άνθρωποι έχουν σήμερα ετήσιο εισόδημα λιγότερο από 1.000 δολ. το χρόνο. Οι άνθρωποι αυτοί αποτελούν το 42% του παγκόσμιου πληθυσμού και έχουν μερίδιο μόνο το 9% του παγκόσμια παραγόμενου πλούτου. 500 εκατομμύρια άνθρωποι όμως, από τις ΗΠΑ, Ιαπωνία, Γερμανία, Γαλλία και Μεγάλη Βρετανία, περίπου το 13% του παγκόσμιου πληθυσμού, νέμονται το 47,5% του παγκόσμια παραγόμενου πλούτου. Στην Κύπρο, τώρα, είναι ενδεικτικό πως το 7% καρπούται το 50% το εθνικού μας πλούτου.

Ο Αϊνστάιν το είχε θέσει ξεκάθαρα: 'Ο κόσμος δεν μπορεί να σωθεί από το ίδιο επίπεδο σκέψης που τον καταστρέφει'. Το μήνυμα αυτό έχει πολλούς αποδέχτες τόσο σε πολιτικό επίπεδο, όσο και στο επίπεδο της κοινωνίας και του λαού που παρακολουθεί καθημερινά πολιτικούς και κόμματα της αντιπολίτευσης να προβάλλουν ζητήματα που στόχο έχουν, για παράδειγμα, τον ίδιο τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας ως άνθρωπο και όχι το έργο του ή την πολιτική του. Κόμματα και πολιτικοί της σημερινής εποχής, που ενώ διατυμπανίζουν τη δήθεν προοδευτική τους ιδιότητα, δεν έχουν τίποτα να πουν ή να προτείνουν σε σχέση με τα κρίσιμα ζητήματα που αφορούν στο μέλλον του τόπου και των παιδιών μας. Αναμένουμε λοιπόν από όσους έχουν αναγάγει ως πρώτιστο μέλημα και στόχο τους τη φθορά του Προέδρου και του ΑΚΕΛ, να προτείνουν, αν έχουν προτάσεις, πολιτικές που θα έχουν ως κύριο μέλημα τον εργαζόμενο, τον νέο, το περιβάλλον και όχι πολιτικές που αποκλείουν τη φορολόγηση του πλούτου ή τα κεκτημένα των εργαζομένων. Πολιτικές που θα αμφισβητούν το αδηφάγο αναπτυξιακό μοντέλο που τους επιτρέπει να λεηλατούν το μέλλον των παιδιών μας. Το καλό της κοινωνίας στην οποία αποτεινόμαστε ζητώντας την ψήφο, δεν είναι το κατά πόσο θα φθείρουμε ή όχι τον Πρόεδρο και το ΑΚΕΛ, αλλά αν θα αλλάξουμε επιτέλους, με τις προτάσεις μας, τις καταστροφικές πορείες που κάποιοι έχουν μετατρέψει σε πολιτικό λάβαρο εδώ και δεκαετίες.

Άκης Φωκάς, Γεωγράφος - επιστήμονας Αειφόρου Ανάπτυξης, Υποψήφιος βουλευτής ΑΚΕΛ στη Λάρνακα