Συνήθως λέγεται ότι μια κοινωνία έχει τους ηγέτες που της αξίζουν. Άραγε όταν τα μέλη μιας κοινωνίας ή έστω ένας αξιοσημείωτος αριθμός από αυτούς στρέφουν την πλάτη τους στην πολιτική σημαίνει μήπως ότι οι πολιτικοί πρώτα έχουν στρέψει την πλάτη τους στους πολίτες;

Οι γραμμές που ξεχωρίζουν και οριοθετούν τα πιο πάνω συνήθως γίνονται δυσδιάκριτες στις περιπτώσεις που η πολιτική και οι πολιτικοί λειτουργούν χωρίς οράματα, χωρίς ιδεολογικό υπόβαθρο και από τη στιγμή που το εγώ ξεπερνά το εμείς βρισκόμαστε αντιμέτωποι με καθαρά πελατειακές σχέσεις που αποσκοπούν απλά και μόνον στην εξυπηρέτηση προσωπικών συμφερόντων που σπάνια ταυτίζονται με το λεγόμενο "κοινό" καλό.

Το αποτέλεσμα είναι μια συμπεριφορά που το ύφος και το ήθος της, σε αρκετές περιπτώσεις, "διώχνει" τους πολίτες από την πολιτική. Η κοινωνία αναμένει διάλογο, επιχειρήματα και πρακτικές λύσεις στα προβλήματα που αντιμετωπίζει. Αυτό που εισπράττει αντίθετα, είναι οι αφορισμοί, οι φραστικές συγκρούσεις και οι ατάκες που "πουλούν" στα κανάλια. Πολιτικά κόμματα και μια μερίδα των πολιτών φέρουν την ευθύνη γι' αυτή την κατάσταση. Άλλωστε, μόνο κάτω από τέτοιες συνθήκες μπορούν να επιβιώσουν πολιτικά τα συγκεκριμένα πρόσωπα και φορείς.

Η αντίδραση όμως σε αυτήν την κατάσταση με την αποστροφή της ανάμειξης στα κοινά δεν αποτελεί το αντίβαρο.

Η αποχή από την εκλογική διαδικασία όσο και αν από κάποιους χαρακτηρίζεται ως συνειδητή πολιτική επιλογή δεν αποτελεί ορθή και προπαντός αποτελεσματική πολιτική δράση. Ιδιαίτερα στο βαθμό που οι λευκές και άκυρες ψήφοι και πολύ περισσότερο η αποχή δεν επηρεάζουν το εκλογικό αποτέλεσμα ή καλύτερα στην ουσία ενδυναμώνουν τις επιλογές των "άλλων", λειτουργούν αρνητικά στο σύστημα της πολιτικής μας ζωής και αντί για έκφραση διαμαρτυρίας ή έστω αφορμή προβληματισμού καταλήγουν σε ενίσχυση του προβληματικού πολιτικού συστήματος, αυτού ακριβώς που ιδιαίτερα οι νέοι θέλουν να αλλάξουν.

Αντίθετα ο πολίτης που θέλει να είναι ενεργός, που θέλει να καθορίζει το μέλλον του μέσω της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας οφείλει να παίρνει θέση. Οφείλει να επιλέγει τόσο τους πολιτικούς εκείνους φορείς που έχουν το όραμα και τον προγραμματισμό να βελτιώσουν το κοινωνικό περιβάλλον όσο και τα άτομα που μπορούν πειστικά να ενεργήσουν προς όφελος του πολίτη και του τόπου γενικότερα. Οφείλει στον εαυτό του πρώτα από όλα την υποχρέωση της ανάληψης ενεργής δράσης για να βελτιώσει τα πράγματα, για να πάρει τον κόσμο πιο μπροστά. Ο πολίτης έχει τη δύναμη να καθορίσει το μέλλον του τόσο με την ανάμειξη στην πολιτική και επομένως την παρέμβαση στην προώθηση των καταλληλότερων προσώπων στην πολιτική σκηνή όσο και περισσότερο με την ψήφο του και τη δυνατότητα της ανάδειξης των καλύτερων στα δημόσια αξιώματα.

Ο απλός πολίτης είναι ο κυρίαρχος λαός και πρέπει να ασκεί ο ίδιος την κυριαρχία του χωρίς να την εκχωρεί σε τρίτους.

Λοΐζος Κωνσταντίνου

Υποψήφιος βουλευτής ΑΚΕΛ Αριστερά Νέες Δυνάμεις στην επαρχία Λευκωσίας