Μια πολιτειακή διευθέτηση, όσο κι αν υιοθετεί τη «συνταγολογία της επίλυσης διαφορών», αν αφήνει ανοικτό το διακύβευμα της ταυτότητας κι ιδιοκτησίας του «επανασχεδιαζόμενου κράτους», απλά θα πολλαπλασιάζει τα καθημερινά σημεία τριβής ανάμεσα στους εταίρους. Και το διακύβευμα εδώ θα είναι όχι απλά η επίτευξη μιας συναινετικής απόφασης της εκτελεστικής ή της νομοθετικής εξουσίας, επώδυνη και μη διαισθητικά ορθή όσο κι αν είναι κι αυτή, δοκιμάζοντας καθ' ημέραν την καλή πίστη των εταίρων (και αν ποτέ υπήρξεν αυτή), αλλά η ίδια η νομιμότητα (legitimacy) του κράτους στην καθημερινή διεκπεραίωση της ζωής του. Θα αναπαράγεται η ίδια η σύγκρουση, που είχε οδηγήσει στην κρίση που υποτίθεται επέλυσε η «λύση», η οποία όλο και περισσότερο θα φαντάζει ως παγίωση και νομιμοποίηση των κατοχικών δεδομένων και ως μεταβατικό στάδιο σε περαιτέρω διεκδικήσεις απόσπασης κυριαρχίας και ίσως τελικής απόσχισης ή κατάλυσης του κράτους που... διέσωζε η λύση.

ΤΙΤΟΣ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ
Υποψήφιος ΕΥΡΩΚΟ