Ως πότε θα είναι το Κυπριακό ο αποδιοπομπαίος τράγος για την αδράνεια και απάθειά μας

Γράφω αυτό το άρθρο όχι απλά σαν μια νεανίδα Κύπρια που έχει κουραστεί να ακούει τις υποσχέσεις των πολιτικών μας. Αυτό το άρθρο είναι κυρίως η απάντηση μου στα παράπονα και τα θέλω των συμπολιτών μου. Εμείς οι Κύπριοι στα παράπονα παίρνουμε την πρωτιά (όπως άλλωστε παίρνουμε και την Ευρωπαϊκή πρωτιά στον εγωκεντρισμό και στον ρατσισμό). Παραπονιόμαστε για τον τρόπο χειρισμού του Κυπριακού από τον πρόεδρο Χρστόφια, για το χάσμα των μισθών και των συντάξεων των κυβερνητικών από τους υπόλοιπους υπαλλήλους. Φωνάζουμε με τις αντικαπνιστικές νομοθεσίες οι οποίες μας 'καταπατούν΄το ανθρώπινό μας δικαίωμα για να καπνίζουμε οπου θέλουμε. Φωνάζουμε όταν η κυβέρνηση μας ενημερώσει για την αύξηση φορολογιών στα ποτά και στα τσιγάρα αλλά σιωπούμε στις φορολογικές αυξήσεις στα τρόφιμα. Φωνάζουμε με την επιμονή της κυβέρνησης εναντίων των καζίνο έχοντας ήδη ξεχάσει τα παρατράγουδα με το Χ.Α.Κ. Φωνάζουμε όταν μπλέξουμε στην κίνηση αλλά αρνούμαστε να περπατήσουμε πέντε λεπτά μέχρι το περίπτερο της γειτονιάς. Θέλουμε γήπεδα γκολφ, θέλουμε μεγάλες μαρίνες, μεγάλα ξενοδοχεία, όλα στο όνομα της τουριστικής ανάπτυξης, αλλά δεν είμαστε διατεθειμένοι να αξιοποιήσουμε τις φυσικές ομορφιές του νησιού μας για τον ίδιο σκοπό.

Το να φωνάζουμε από τις πολυθρόνες είναι εύκολο. Έχουμε επιτρέψει στον εαυτό μας να αφεθεί στην απάθεια και στην αδράνεια με αποδιοπομπαίο τράγο την πολιτική κατάσταση του νησιού μας ? 'πώς είναι δυνατό να ασχοληθούμε με τα περιβαλλοντικά όταν η Κύπρος είναι ακόμα μοιρασμένη Όταν τα κατοχικά στρατεύματα είναι ακόμα στο νησί μας ' Αναμφίβολα η ένωση του νησιού μας είναι υπέρτατης σημασίας. Όπως έχουν τώρα οι καταστάσεις όμως, αν και όταν έρθει με το καλό εκείνη η μέρα, η περιβαλλοντική και κοινωνική κατάσταση της Κύπρου θα είναι σε μια τέτοια κατάσταση που δεν θα βρίσκουμε την αρχή του νήματος για να ξεμπλέξουμε!

Αν και αρκετοί είναι αυτοί που παλεύουν για περιβαλλοντικές, κοινωνικές και οικονομικές ανακατατάξεις οι προστάτες του status quo το προστατεύουν καλά. Οι πιο πολλοί νέοι είτε δηλώνουν απαθείς, είτε εμπλέκονται στα πολιτικά δρώμενα έχοντας απόψεις και ιδέες που έχουνε κληρονομηθεί από τους γονείς. Κοινωνικά και περιβαλλοντικά προβλήματα μπαίνουν (αν είμαστε τυχεροί) σε δεύτερη μοίρα.

Απολογούμαι για το απαισιόδοξό μου παραλήρημα αλλά πρέπει να ξυπνήσουμε! Ζούμε σε ένα πανέμορφο νησί με σημαντική πολιτισμική και περιβαλλοντική κληρονομιά. Είναι καιρός να μετατρέψουμε τα παράπονά μας σε ενέργειες. Αν όμως το βρίσκουμε δύσκολο να ασκήσουμε άμεση πίεση στους αρμόδιους, ας πάμε τουλάχιστον μέχρι τις κάλπες.

Μαρία Αρμενάκη-Χατζημιχαήλ

Υποψήφια βουλευτής Αμμοχώστου με το Κινημα Οικολόγων Περιβαλλοντιστών

Ηλ. Διευθύνση: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να τη δείτε.